campagne met een toekomstbeeld, niet met een archief foto

“Hoe is dat nu kunnen gebeuren? Er moeten toch mensen zijn die hier bezwaren bij hadden?” Ik hoor het mezelf zeggen terwijl ik voor de tweede keer naar het campagne filmpje van Mieke Van Hecke kijk. Mieke roept in een korte videoboodschap op tot verbondenheid, maar doet net het omgekeerde.

Het filmpje begint nochtans goed. Een luchtbeeld van een straat wordt afgewisseld met een zwart/wit foto van baby-Mieke. Ingrediënten van een mooie video, zou je denken. Ware het niet dat de hele film blijft hangen in een zweem van nostalgie en sepia. En ik heb niet over een Instagram-filter. Jammergenoeg. Doorheen de film beschrijft Mieke een wereld die me meer schrik aanjaagt dan de privacy settings van Facebook.

De Cd&V is er in geslaagd een campagne film te maken dat 100% gebaseerd is op het verleden. Hoe de lijsttrekker wordt getoond, haar verdiensten worden geprezen en waarden getekend.. het gebeurt integraal op basis van ‘vroeger’. Ze herinnert zich hoe de straat vroeger was, wat een oudere zuster directrice haar ooit zei en hoe mensen vroeger warm waren, zo onder elkaar. Er is duidelijk voor een doelgroep gekozen, hun electoraat. Ongeacht het waarschijnlijk een herkenbaar verhaal is voor vele ouderen, het strook helemaal niet met mijn ervaring met diezelfde mensen. Deze boodschap is bewust onvolledig en daarom gevaarlijk.

Sinds enkele jaren werk ik rond nieuwe media en technologie. De relatie tussen mens en machine is iets dat ik niet alleen als professional bestudeer, maar ook als gewone burger vaak over praat. Ik daag mezelf graag uit om eenvoudige woorden te vinden voor de verandering in de maatschappij te beschrijven. Of om niet enkel te spreken op de ‘hippe’ evenementen waar ik gelijkgezinden tegenkomen of die ik zelf organiseer via Gent M.

Toen ik door Vormingplus werd gecontacteerd om enkele lezingen te geven over ‘leven in een digitaal tijdperk’, was ik dan ook blij én nerveus. Want, zal het me lukken om mijn passie (technologie) te delen met mensen die dubbel de leeftijd hebben als ik? Deze lezingen lokken me uit het veilige Gent en brengen me naar bibliotheken of vergaderzaaltjes te lande. De heimat van de traditionele partij, zou je kunnen zeggen.

Wat ik aantref zijn mensen die nieuwsgierig zijn. Nieuwsgierig naar informatie, nieuwsgierig naar de toekomst. Een robot die hun job zal afpakken, daar hoeven ze geen schrik voor te hebben. Ze zijn namelijk al in pensioen, vertellen ze mij. Maar hun kleinkinderen, hoe zullen zij daar mee om gaan? Ik vertel hen dat gaming niet enkel iedereen neerknallen is. Dat artificiële intelligentie nu al in niches wordt gebruikt en dat we relaties met machines moeten leren bouwen. Ik verwachtte dat ze angstig zijn, maar het tegendeel is waar. Er is veel hoop. En er zijn vooral veel vragen.

Mondialisering, klimaat en technologie… tel dat bij elkaar en de wereld lijkt sneller dan ooit te veranderen. Een versnelling waar we als gewonen burgers weinig vat op hebben. Het is een kwestie om te leren gaan met de verandering. Dat is het verhaal dat ik probeer te brengen. Een verhaal dat gulzig wordt opgenomen.

De toon van de video stoot me dan ook enorm tegen de borst. Het strijkt niet met de werkelijkheid zoals ik ze ervaar. Daarenboven is zeggen dat we moeten verbonden zijn, zoals vroeger, een valse belofte. Om maar te zwijgen dat je een andere generatie afwijst en opsluit in een stereotiep beeld. Misschien voelen ze zich wel verbonden? Ooit al eens snapchat geprobeerd?

Beste lijst-trekkers - links of rechts (om even jullie woorden te gebruiken), spreek niet over verbondenheid om mensen dan op te sluiten in een bubble. Zo werkt de wereld niet. We zitten uiteindelijk allemaal samen op de tram. Probeer bruggen te bouwen, geen doelgroepen te bereiken. En vooral, probeer campagne te voeren met een toekomstbeeld, niet met een archief foto. Daar hebben we nood aan. Jong én oud.