Gent M 2014 - Wat hebben we gedaan?

Verdwaasd zit ik naar de stapel foto’s te kijken. Het is wat overblijft van de Wall of Fame die we voor de laatste Gent M hadden samengesteld. Alle foto’s die online verschenen zijn, op papier gezet en tegen een muur geplakt. “De foto’s zijn vàn jullie en vòòr jullie, dus neem maar mee wat je wil” had ik aangekondigd. De overschot ligt hier voor mijn neus. Dit was Gent M 2104. Ik kijk er naar en vraag me af: Wat betekent dit eigenlijk?

Overdonderd was ik door de complimenten op die laatste avond. Meer dan 20 mensen kwamen me de hand schudden, of een ander onhandig gebaar om hun dank of respect uit te drukken. Ja, 20 man, ik vind dat echt veel. Je weet toch hoe Belgen zijn. De complimenten waren natuurlijk niet alleen voor mij bedoeld, ik heb Gent M niet alleen georganiseerd. Bedankt aan het geweldige team dat me geholpen heeft om dit project waar te maken. Maar van dat team hebben die toeschouwers weinig gemerkt. Tien weken hebben ze vooral op mijn gezicht moeten kijken. Dat alleen al verdient een bravo aan hun zijde.

Die foto’s, die complimenten, het doet me wat, moet ik zeggen. We hebben blijkbaar iets betekend voor deze Stad. De vraag is wat? Wat hebben we gedaan? Al meer dan een week ben ik zoek naar een antwoord op die vraag. Wat ik heb gedaan op persoonlijk niveau is me wel duidelijk. Ik heb voor eens en voor altijd afscheid genomen van mezelf als stotteraar. Wat 35 jaar lang iets is geweest dat me afremde om dingen te ondernemen, vragen te stellen of ideeën te delen, is het nu iets dat me motiveert om dat allemaal tegelijkertijd te doen. Voila, daar heb je het, een coming-out. …

Er was die rode draad, de centrale vraag: wat is the next step? Een vraag die een optimistisch antwoord moest krijgen van een aantal experts diè the next step gezet hebben. Na de eerste avond bleef er niet veel meer over van dat optimisme. Jo Caudron legde als een verbeten indignado alle zwakke plekken van onze media en maatschappij bloot. Het was zoals bij een dj-set; afbouwen om dan weer op te bouwen. Ik kon me geen betere start inbeelden. Gent M #22 zou over het DNA van de Stad gaan, een begrip dat Bart Meyskens en ik al een tijdje koesteren. Wat als je het DNA van een creatieve generatie kon begrijpen en beschrijven? Zou dat niet leerrijk zijn voor de huidige creative class? De man die daar een antwoord op kon bieden was Pol Heyvaert, regisseur en peetvader van de Kung Fu generatie; lees Bent Van Looy, Soulwax, Titus De Voogt, Jonas Boel, etc. Pol was, verrassend genoeg, zenuwachtig en bracht daarom Stephen Dewaele mee als sparring partner. En als die mannen zeggen dat ‘ge gewoon uw goesting moet doen en contrair moet durven zijn’, dan kun je niet anders dan dat heel erg serieus te nemen.

Twee keer hebben we het over Business gehad, twee keer in een duo debat. Sofie Verhalle en Pieter Goiris vochten een robbetje ‘hoe leid je een agency’ uit. Over groeien en stappen zetten in de creatieve service industrie. Voor mij persoonlijk een minder geslaagde avond, het geluid zat niet mee en ik had me nooit tussen hen in mogen zetten. Maar wel de avond die de meeste reacties heeft uitgelokt. Een paar weken later legden Folke Lemaitre en Murielle Scherre uit waarom België te klein geworden is voor hun product en hun ambitie. Een heerlijke combinatie was dat, een lingerie-merk tegenover een web-app. De linker- en rechterhersenhelft naast elkaar. De mens is een grappig ras.

Zoals te verwachten bleken de twee minst opvallende avonden de twee meest interessante te zijn. Met Jeroen Lemaire over the next step in technologie. Jeroen is naast In The Pocket-baas ook futuroloog. Hij kent alles van nieuwe technologieën en kan op alles een zinnige toekomstvisie formuleren. Om de avond wat schwung te geven maakten we een rad van buzzwords: #iBeacons, #Wearables, #GoogleGlass, ze kwamen allemaal aan bod. Concrete antwoorden kregen we niet zo veel van Nico Verplancke. De vraag of Google ons digitaal collectief geheugen is, was dan ook een abstract thema. Maar Nico schepte wel een uiterst interessant kader om grondig na te denken over data, zoekmachines en -je kan het al raden- privacy. Nico nam ook de moeite om uit te leggen wat het VIAA is, en dat werd toch eens tijd. Want het VIAA komt, zo hoop ik toch, in De Krook en dat vind ik erg belangrijk.

Daarom was het ook zo’n grote eer om Thomas Marzano in Gent te ontvangen. Thomas’ roots liggen in de dance underground van Eindhoven, de stad van Philips. Hij werkt dan ook al jaren voor deze multinational en is nu Head of Brand Design. De hoofdletters komen van hem en wijzen op een discours die we niet zo goed kennen in Gent: think big & global. Voor ik het wist was de tijd om en waren we bijna vergeten om het over city marketing en communities te hebben.

Wat kunnen die Hollanders het trouwens goed uitleggen. Er kwamen er nog over de vloer, voor ons tweeluik over journalistiek. Alexander Klöpping en Marten Blankensteijn presenteerden Blendle aan de Gent M community. Een platform dat het mogelijk maakt om artikels te shoppen in plaats van de ganse krant te kopen. Een revolutie in de online journalistiek wordt het genoemd, the holy grail van micro-aankopen. En terecht. Ze kwamen, zagen en overwonnen, want ze namen Thomas Smolders mee naar Nederland. Gent M medewerker van het eerste uur, die nu in Amsterdam woont. Zo jammer en zo wijs ook. Thomas heeft trouwens twee keer over ons in De Morgen geschreven met artikels over Blendle (Gent M #27) en over De Correspondent (Gent M #26). Ernst-Jan Pfauth, die andere jonge wolf uit Nederland, kwam met passie het verhaal van De Correspondent vertellen. Een verhaal van keuzes maken en daar trouw aan zijn.  Een verhaal waar ik jaloers op ben. Ja, dit was voor mij de mooiste avond van de reeks. Ik hoop dat onze paden nog kruisen, Ernst-Jan.

Soms ontmoet je iemand en denk je, dit zou een vriend kunnen zijn. Ernst-Jan Pfauth is zo iemand. Tom Palmaerts is er ook zo eentje. Gent M had de eer deze European Trendwatcher of the Year te mogen ontvangen. Wij gaven hèm de eer om de reeks af te sluiten. Want als er één iemand iets nuttig over de next step zou kunnen zeggen, dan is hij het wel, dacht ik. Tom Palmaerts op Gent M was echt geweldig. Niet alleen omdat we het eindelijk eens over trendwatchen zelf konden praten (hoe werkt dat?) of omdat we Generatie X, Y, Z konden analyseren in de zaal. Maar vooral omdat Tom een professional keynote-speaker is en ik het erg plezant vond om hem uit zijn comfort zone te halen.

Voila, voor degene die er niet bij waren, dat was het ongeveer: 10 keer Gent M. Elke week maakte Kris of Thomas een reeks foto’s, elke week maakte Gilles en Lendert een after video. En elke week was er meer dan 100 man. 104 inschrijvingen op de voorlaatste sessie, de rustigste (bestaat dat woord?), en 194 op de openingsavond, de drukste. Het was een succes, dat staat vast. Het zou dan ook logisch zijn dat ik nu iets over volgend seizoen schrijf, wat er nog aan bod zou moeten komen. Maar dan heb ik nog altijd geen antwoord op de vraag: wat hebben we gedaan? Ik vind het belangrijk eerst dat te weten alvorens we over de toekomst kunnen nadenken.

Volgens mijn vrouw Liesbet (ze was één van die Gent M crew) hebben we een soort rave georganiseerd. Alhoewel muziek niet zo’n grote rol speelde dit jaar vind ik dat een mooie vergelijking. Een underground party waar je geen affiches van ziet in het straatbeeld en dat ook nooit hetzelfde zou zijn in een officiële feestzaal. Gent M als een ideeën- feest met mezelf als resident dj. Zo was het wel een beetje. Het was niet de bedoeling om mezelf in de spotlight te zetten, maar nu ik er op terugkijk was het format redelijk compromisloos. Ik wou gesprekken voeren, één op één, vragen stellen die je vaak net niet hoort op conferenties. En hopen dat de mensen in de zaal dat ook zouden doen. Daarin zijn we, mijn inziens, helemaal geslaagd.

Dus, wat in onze next step? Kunnen we verder met deze formule? Blijven we hacketons organiseren voor nerds die met woorden programmeren? Doen we volgende jaar nog zo eens een reeks? Misschien moeten we volwassen worden, vaste partners zoeken en officiële events organiseren met een stream enzo. Of duiken we helemaal onder, en nemen we samen de trein naar Amsterdam. Amsterdam M, klinkt toch goed? Wat denk jij?

Fredo De Smet, uw Gent M gastheer