Gent is afgestudeerd als provinciestad dit weekend.

Het grappigste zijn de smsjes. Om me proficiat te wensen met de titel. Ze komen van mensen uit Brussel en Antwerpen. Zelf iemand uit Brugge, een collega die bovendien die-hard Club Brugge fan is. Ik moet wel toegeven dat ik hem een beetje getreiterd heb de laatste weken. Die sms was voorspeld.

Maar we zijn, voor het eerst in onze geschiedenis landskampioen, en we zijn er trots op. We - dat is Gent en omstreken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat die smsjes ook naar mij komen.  Bij de verhuis van het Ottenstadion naar de Ghelamco Arena heb ik mijn abonnement niet verlengd. Mijn verdienste is dus eigenlijk nihil. Maar toch, de blijdschap is algemeen. Iedereen is Buffalo deze week. We are one family, de nieuwe slogan van de club sinds het nieuwe stadion.

Het zijn grote dagen voor Gent. In dezelfde week van de titelwedstrijd tegen Standard werd het Gentse bedrijf Engagor gekocht door het Amerikaanse Clarabridge. Dit is niet alleen voor de oprichter Folke Lemaitre groot nieuws. Clarabridge wil het Engagor hoofdkantoor aan Sluizeke gebruiken als springplank naar Europa. Niet Berlijn, Amsterdam, Parijs of Brussel, maar Gent komt naast de offices in London en Barcelona te staan.

Deze week kwam er ook een erkenning voor Vooruit als kunstinstelling. Het is natuurlijk een welverdiende eer, maar Vooruit is voor mij veel meer dan een culturele instelling. Ik geloof dat Vooruit ook een grote sociale en economische impact op onze stad heeft. De aanleg van het ambitieuze terras was niet enkel economisch interessant, het maakt van “de Vooruit” nòg meer een ontmoetingsplaats. 

Beschouwingen over al dan niet een echte kampioen of topclub zijn laat ik aan Hans VandewegheMaar ik ben ben er wel van overtuigd dat die landstitel wel eens meer zou kunnen betekenen dan een spannend voetbaljaar. Het zou, zoals mijn copain Bart Meyskens zo schoon verwoorde deze week, een kaskade kunnen veroorzaken. De spontane viering dit weekend was bijna grotesk. Het deed me denken aan het ritueel bij het afstuderen. Allemaal samen de hoed in de lucht gooien, klaar om de nieuwe wereld in te trekken.

Gent is afgestudeerd als provinciestad dit weekend. Er staan nieuwe uitdagingen voor de deur. Het zal - voor ons Gentenaars - een uitdaging zijn om Gent niet meer als klein te beschouwen. Als een dorp dat van Vooruit tot Simon Says reikt. Want geef toe, we gaan naar Iron Muide in het weekend, kijken naar de voetbal in Kerk Gentbrugge. Dat is Gent. Om maar te zwijgen van de trommelaar van de buffalo’s. Die is van Deinze (link).

Het heeft natuurlijk iets, om zo klein te zijn. Het is gezellig. Het is veilig. Het feit dat de grote betogingen en politieke acties in de hoofdstad plaatsvinden heeft mijn inziens niet enkel met ligging en schaal te maken. Vaak zijn dat namelijk initiatieven die gaan over grenzen bewaken. Geen werk op zondag, geen asociaal beleid… Enkele van de manifestaties die dit jaar in onze stad plaatsvonden waren van een anker kaliber. De vredevolle optocht naar aanleiding van de aanslagen in Parijs, de Hart Boven Hard manifestaties, het feest voor de buffalo’s. Dat gaat over grenzen verleggen. (trouwens opmerkelijk hoe veilig en gecontroleerd de chaos was, dit weekend)

Ongeacht de titel vooral een sportieve prestatie was, moeten we het de mensen achter de schermen aangeven. Tegen weer en wind beslissen een nieuw stadium te bouwen, dat is een ambitieus plan. Om het GentM adagio van vorig jaar nog eens boven te halen: What is the next step? Wel, this is it. Ik geloof dat onze stad klaar is voor de volgende stap. Tijd om onze eigen grens te verleggen.